Drie weken geleden ben ik gestopt met mijn (hopelijk!) laatste chemokuur. En er is positief nieuws: mijn energieniveau groeit gestaag. De toekomst ziet er dus roosgeurig uit.
Mijn plan is om in de rest van mei en juni te gaan “herintreden”. Dat wil zeggen: zorgvuldig gedoseerd langs waaien bij vrienden en werk, bakkie pleur, oude breedbandverbindingen herstellen, en/of opnieuw kennismaken. En werk gerelateerd: kleine dingetjes doen richting zomer, om iets zinvols te doen, en om mijn enigszins verdwenen draai weer te vinden. Want niet alleen ben ik ongeveer twee maanden helemaal eruit geweest; dit was ook nog eens ‘cold turkey’. Plotseling naar een compleet nieuwe wereld, naar een soort parallel universum, vol medische en lichamelijke spelregels, en vrijwel zonder enige overlap met mijn “oude leventje”. Ik zit een beetje in een soort niemandsland nu, en dat voelt heel onwerkelijk.
Maar helaas: ik heb slechts beperkte batterijcapaciteit. Een beetje zoals een oplaadbare knoopcelbatterij. Eentje die helaas weinig lijkt op de bijna onuitputtelijke battery pack die ik had. Maar de capaciteit groeit gelukkig wel! ‘Shit happens’ met een rozengeurtje.
En nog meer shit: bijwerkingen en restverschijnselen zijn er ook. En sommige zullen misschien permanent blijken te zijn. Pech gehad; ik had weinig keus.
Waarover ik hoopvoller gestemd ben, is mijn langzaam groeiende spierkracht. Daarmee ga ik vooral deze zomer verder aan de slag. Qua sportiviteit was ik vroeger best tevreden; voor wie facebook heeft: KLIK. (Een tamelijk spectaculaire klimberg afgelopen zomer.) Ik vind het lastig om te accepteren dat zoiets komende zomer “gewoon” niet haalbaar is. (Maar misschien wel weer iets vergelijkbaars in de toekomst? Daarom: actief aan de slag met mijn rozengeurtje…)
Veel steun heb ik gehad aan alle appjes, kaartjes, cadeautjes en andere blijken van medeleven. Dank daarvoor; het maakte dat ik me niet alleen gelaten voelde!
Ik heb er inmiddels sterke behoefte aan om deze (toch wel traumatische) periode af te sluiten, en om de blog nu symbolisch in een (hopelijk eeuwige) winterslaap te laten gaan. Veel liever ga namelijk ik terug naar mijn “oude leventje”, dus graag tot ziens in de Echte Wereld!
