Langzaam maar zeker gloort er goed nieuws aan de rand van de pannenkoek! Ik denk het oude lichaam terug te voelen groeien. Bijvoorbeeld:
-De vieze smaak is niet meer overheersend, en steeds meer voedsel smaakt zelfs goed.
-De trilbenen na een verdiepinkje traplopen lijken verleden tijd.
-Eén van mijn operatiewondjes (van 24 februari!) begint te jeuken: dat duidt op herstel lijkt me. (Want herstel valt denk ik in dezelfde categorie als de uitzaaiingen (‘snel delende cellen’), die ze met de chemo de nek om probeerden te draaien. Dus de vijf operatiewondjes hebben heel lang moeten wachten.)
Andere bijwerkingen zijn er nog wel, al hoop ik dat ook die van voorbijgaande aard blijken te zijn. Zoals uitvallend haar en stagnerende haargroei. Ik heb me nu dus al drie weken niet geschoren (op een kleine bijschaaf-actie na) en je ziet er weinig van. Een enkele stoppel houdt dapper vol, maar veel verder dan ‘schuurpapier’ komt de rest (nog) niet. Morgen bloedprikken en horen wat ze over mijn inwendige donder te melden hebben. Ik ben benieuwd.
Wat een verschil met een kleine drie weken geleden, toen ik veroordeeld was tot zes dagen lang 24/7 ‘achter paal lopen’, in de wetenschap dat ze me verder gingen slopen. (Foto.) Eigenlijk best een ellendige tijd, als ik er zo aan terug denk.
En wat een zegen dat ik inmiddels met dit mooie weer wat wandelingetjes kan maken, en dat ik met de dag vooruitgang denk te kunnen voelen. Hopelijk lekker zo door!
***********************
Ik meld mij naar verwachting weer volgende week zondagavond.
